the streets athens

thestreetsathens1.pdf

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του 50 κυκλοφόρησε από την Honda τo Super Cab -το γνωστό μας “παπί”, κανείς στην ιαπωνική εταιρία δεν περίμενε τον αντίκτυπο που θα είχε στην παγκόσμια αγορά μοτοσυκλέτας. Οι ιάπωνες δεν το είχαν καταλάβει, αλλά είχαν δημιουργήσει ενα μικρό θαύμα. ‘Ισως και το πρώτο βιομηχανικό προϊόν με την ετικέτα “φιλικό προς τον χρήστη”.
Δεν υπήρχε πια καμιά δικαιολογία. Δεν χρειαζόταν να είσαι ξένοιαστος καβαλάρης για να οδηγήσεις δίκυκλο. Μπορούσες να πάρεις ένα μηχανάκι. Ελαφρύ, πανεύκολο (οι ταχύτητες άλλαζουν χωρίς συμπλέκτη), γρήγορο (ο τετράχρονος κινητήρας 50cc “έπιανε” τα 70 για πλάκα και με 70 χιλιόμετρα ετρώγαν πολλοί την σκόνη σου εκείνη την εποχή), αλλά κυρίως αξιόπιστο.
Η μίξη βενζίνης-­λαδιού ήταν αυτόματη και χρειαζόταν service όποτε -κι αν- το θυμόσουν (ή αλλιώς-πάρε ένα παπί να βρεις την υγειά σου). Μέσα σε λιγα χρόνια οι δρόμοι γέμισαν παπάκια. Ο οικονομικότερος και γρηγορότερος τρόπος να πας στη δουλειά σου. Στυλ;;; Ποιός νοιάζεται. Εδώ μιλάμε για “εργαλείο”. Ηταν φυσικό οι ανέμελοι καβαλάρηδες (απλοί ανθρωποι που διαφορετικά δεν θα ανέβαιναν ποτέ σε κανονικό δίκυκλο) να αντικαταστήσουν το δερμάτινο τζάκετ με φανελάκι και τη μπότα με οικοδομική σαγιονάρα. Εκτός απ τον τίμιο βιοπαλαιστή, απέκτησαν εύκολη πρόσβαση στο κόσμο της μοτοσυκλέτας και οι πιτσιρικάδες. Εύκολα ή δύσκολα, δώρο απ τον μπαμπά για το lower ή με οικονομίες ετών, το πρώτο μηχανάκι ήταν γεγονός. Αυτό που σε μερικούς θα άνοιγε αργότερα και τον δρόμο για επαγγελματική αποκατάσταση. Και τότε ήταν που εμφανίστηκε το customized παπί που μέχρι σήμερα εξελίσετε συνεχώς.
Το Super Cab όμως δεν είναι απλώς ένα παπάκι. Παραμένει το δίκυκλο που φερε μια νέα εποχή στην μηχανοκίνηση. Δεν είναι τυχαία το πρώτο όχημα σε πωλήσεις όλων των εποχών (πάνω απ 30 εκατ.). Και η Αθήνα μαζί με κάποιες μεγαλουπόλεις της Απω Ανατολής τα υιοθέτησε περισσότερο απο οποιαδήποτε πόλη στον κόσμο.